Η οριοθέτηση ανήκει στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όχι στη Χάγη

Είναι το ζήτημα στο οποίο επιμένω περισσότερο από κάθε άλλο, γιατί από την επιλογή του δικαστηρίου εξαρτάται το αποτέλεσμα.

Η νομική βάση

Η UNCLOS (Διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, 1982) αποτελεί δεσμευτικό τμήμα του ενωσιακού δικαίου, καθώς η ίδια η Ένωση είναι συμβαλλόμενο μέρος. Το άρθρο 273 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) προβλέπει ρητά ότι το Δικαστήριο της Ένωσης είναι αρμόδιο για κάθε διαφορά μεταξύ κρατών-μελών συναφή με το αντικείμενο των Συνθηκών, εφόσον η διαφορά του υποβληθεί δυνάμει συνυποσχετικού.

Τι σημαίνει πρακτικά

Η Ελλάδα πρέπει να κινηθεί πρώτη, αναπτύσσοντας κοινή δικαστική πρωτοβουλία με την Κύπρο, ώστε να δημιουργηθεί δεσμευτικό προηγούμενο υπέρ των ελληνικών θέσεων. Ένα τέτοιο προηγούμενο, παραγόμενο από το Δικαστήριο της Ένωσης, δεσμεύει στη συνέχεια και τις υποψήφιες προς ένταξη χώρες.

Γιατί όχι η Χάγη

Η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προϋποθέτει συνυποσχετικό με αντικείμενο που η άλλη πλευρά θα επιδιώξει να διευρύνει πέρα από την υφαλοκρηπίδα. Το Δικαστήριο της Ένωσης εφαρμόζει το ενωσιακό κεκτημένο και κρίνει εντός ενός πλαισίου στο οποίο η Ελλάδα και η Κύπρος είναι μέλη και η Τουρκία δεν είναι.